بعضی آدم‌ها اشتباهشان را سخت می‌پذیرند، نه لزوماً به‌خاطر لجبازی یا خودشیفتگی، بلکه چون انتقاد می‌تواند تصویری را که از خودشان دارند تهدید کند. وقتی فرد اشتباه را به‌جای یک رفتار، نشانه‌ای از ناتوانی یا بی‌ارزشی خودش بداند، ممکن است برای محافظت از عزت‌نفسش به توجیه، انکار، مقصر دانستن دیگران یا حمله متقابل روی بیاورد. مفاهیمی مانند «تهدید خود»، «ناهماهنگی شناختی» و «حالت دفاعی» توضیح می‌دهند چرا حتی وجود شواهد روشن هم همیشه باعث پذیرش اشتباه نمی‌شود. در مقابل، افرادی که می‌توانند رفتار خود را از هویتشان جدا کنند، راحت‌تر می‌گویند «اشتباه کردم» بدون اینکه احساس کنند ارزششان زیر سؤال رفته است؛ به همین دلیل، در گفت‌وگو با افراد دفاعی بهتر است به‌جای حمله به شخصیت، روی رفتار و موقعیت مشخص تمرکز کنیم.